Интервју Епископа Артемија за лист Дневник из Скопља

У прилогу доносимо Интервју који је Владика Артемије дао листу „Дневник“ из Скопља. Интервју је радио Бранко Горгевски (Бранко Ѓорѓевски).

19.12.2013. Извор: eparhija-prizren.org

Питање: Ових дана је подигнута оптужница против Вас, због наводно преплаћене санације манастира на Косову за један милион евра. Шта је истина у вези са тиме што се дешавало пре четири године. Има ли неких других мотива у оптужници?

Одговор: Био сам Епископ епархије рашко-призренске (дакле, Косова и Метохије и Рашке области) деветнаест година. Сви који су пратили развој распада бивше Југославије знају какве су то године биле и шта је све народ препатио у свим деловима те бивше државе, а посебно на Косову и Метохији. По дужности Епархијског Архијереја бринуо сам о Цркви и своме народу (пастви) сходно Канонима и Уставу СПЦ. Није било лако. Године 1999. дошла је на Косово и Метохију међународна заједница у лицу УНМИК-а и КФОР-а на основу резолуције СБ УН са задатком и обавезом да осигурају миран и безбедан живот свима на КиМ. Нажалост, та мисија није успела. Под њиховом „бригом и заштитом“ са Косова и Метохије протерано је преко 250.000 мојих верника (дакле, Српског народа), убијено преко хиљаду Срба, спаљено и уништено стотине села и десетине хиљада српских кућа, и преко 150 српских цркава и манастира.

Ја сам се бринуо и борио за опстанак и останак свога народа на тим светим косовскометохијсим просторима, настојао сам према својим моћима да се порушене светиње обнове где год је то било могуће. После једностраног и безаконог проглашења Независности Косова (од Србије) и признавања те независности од неких држава (САД, чланица ЕУ и др.) био сам непомирљив борац и противник тог насилног чина. И то сам отворено показивао.
Такав мој рад није се свиђао моћницима Америке, ЕУ, па и Београда. И почела је хајка на нас најпре преко медија, па онда и преко врха СПЦ. Насилно, неканонски и против уставно, без суда и пресуде, без права и могућности на одбрану, уклоњен сам са Трона Епархије рашко-призренске и буквално протеран са Косова и Метохије. Да би се тај прогон приказао у јавности као оправдан и легитиман, нађен је изговор у наводним финансијским малверзацијама, што се и у оптужниици наводи. Главни пак разлог био је и јесте прогон из политичких разога (борби за Косово) и верских убеђења (борби против екуменизма), јер сам поред осталог, био и остао непоколебљиви борац против свејереси Екуменизма која се, нажалост, дубоко укоренила у свим помесним Православним црквама. То је, укратко, сва истина о такозваном случају Владике Артемија.

Питање: Већ неколико година сте Епископ и Епархија у егзилу, а СПЦ Вас је расчинила и сада имате статус обичног монаха. Оптужују Вас за раскол. Шта је истина са тиме, шта Ви конкретно замерате Српској православној цркви?

Одговор: Већ смо рекли да је наше уклањање са Епархје извршено без суда и пресуде, без судског процеса, неканонски и противуставно. И ми то нисмо прихватили. Остали смо и даље што смо били – Епископ рашко-призренски, али прогнан (у егзилу). Велики број монаштва из Наше Епархије кренуо је добровољно за Нама и са Нама у прогонство. Велики број православног народа је, схвативши суштину проблема, пришао Нама. Тако су никле КАТАКОМБЕ у разним местима по Србији (има их већ око 25 на броју). Ми са Нашим монаштвом и верним народом нисмо се одвојили од Српске православне цркве, нисмо одступили ни у чему од учења светих Апостола и светих Отаца Цркве Православне, нисмо ништа ново увели ни у учење ни у праксу. Зато су те оптужбе „за раскол“ неосноване.

А шта ми „замерамо“ званичној СПЦ? Много тога. А све се своди на одступање од поштовања светих Канона, удаљавање од учења светих Отаца, нарушавање светог Предања, увођење новотарија у богослужење, а пре свега и изнад свега заједничке молитве са јеретицима (папистима и другима), што се све своди на једну једину реч: Екуменизам. То верни народ увиђа, осећа, и бори се против тога заједно са нама. Што званична СПЦ више тоне у блато екуменистичке јереси, то све више народа прилази к нама како у земљи тако и у дијаспори широм света.

Питање: У више наврата истичете као проблем „јерес екуменизма“ – шта је ту главни проблем према вама?

Одговор: Одговор је углавном дат у претходном одговору. Екуменизам је, по речима Преподобног Јустина Ћелијског – свејерес, јер настоји да уједини све супротности: истину и лаж, добро и зло, Бога и ђавола, Цркву Божију са безбројним јересима, окупљеним у такозвани Светски савез цркава. То је, кратко речено – одступање од Символа вере у коме, ми православни, исповедамо веру у ЈЕДНУ, свету, саборну и апостолску Цркву. А екуменисти верују не у једну, него у МНОГЕ цркве, што је равно негирању саме Цркве, као што је многобоштво негирање вере у Бога.

Питање: Како сада делујете као „Епархија у егзилу“ – колико и каквих објеката имате, колико монаха и монахиња, свештеника, верника?

Одговор: И о томе је у напред било речи. Статистику немамо за све што Вас интересује. Рекли смо да имамо око 25 катакомби у којима живе и богослуже наши монаси. Почело се са богослужењем, као у првим вековима хришћанства, по подрумима, гаражама, прилагођеним просторијама у кућама и објектима које нам је понудио наш народ. Неко поклонио, неко дао на коришћење без надокнаде, нешто смо изнајмили. Сада имамо већ седам новоподигнутих цркава (од којих су три брвнаре) и пар нових конака за смештај монаштва. Све изграђено прилозима и радом верног народа. Што се монаштва тиче, имамо са Нама око 80 монаха и око 40 монахиња, што све укупно чини око 120 монашких лица. Треба додати да тај број спонтано, али континуирано све више расте. Свештеника немамо много јер немамо класичне парохије. Њих је око 4–5. А верника? Само је Богу познато. По нама, неколико хиљада који редовно посећују наша богослужења, а много више оних који нас интимно подржавају. Слава Богу.

Питање: Да ли имате услове за слободно деловање? Како се државне власти односе према Вашим следбеницима и Епархији у целини?

Одговор: Услови су изгнанички. Први кораци били су тешки. Било је покушаја, чак и физичког насртаја, да се наша богослужења ометају. Не од стране државе, него званичне СПЦ (од локалног свештенства). Било је блаћења, напада, клевета, (има тога и даље) кроз медије штампане и електронске. Ми некад одговарамо, а чешће не. Од стране државе, после оних почетних притисака око нашег уклањања и прогона, неких проблема немамо, сем овог судског процеса, а и то по захтеву званичне цркве.

Питање: Српска православна црква још увек се не саглашава са тим да Македонска православна црква добије статус аутокефалне. Како гледате на овај проблем?

Одговор: Као на класични раскол.

Питање: Где је по Вама излазно решење из овог проблема? СПЦ стоји на позицијама „Нишког договора“ и давања само „аутономног статуса Православној цркви у Македонији“ а што другој страни није прихватљиво?

Одговор: Излаз из овог стања је само један: покајање тзв. МПЦ и повратак у канонски поредак. „Аутономија“, мало ли је? И зашто је то „неприхватљиво“? „Нишки договор“ то предвиђа, то су прихватили и потписали и Епископи из Македоније. Касније су (сигурно под притиском државних власти) повукли свој потпис и, ево годинама, истрајавају у захтеву да добију аутокефакност. Тога, по мени, неће бити. Црква се не формира и не поводи по државним границама.

Питање: Да ли сматрате да би се овај црквени спор могао решити у догледно време са овом гарнитуром владика у врху Српске православне цркве?

Одговор: То зависи од друге стране, од тзв. МПЦ. Ако прихвате и врате се „Нишком договору“, спор ће престати и биће обновљено канонско јединство стим што ће црква у Македонији бити аутономна и као таква у склопу Српске православне цркве, као и пре раскола. Ако тога не буде, остаће садашње стање ствари без обзира која је гарнитура владика у врху Српске православне цркве.

Епископ +АРТЕМИЈЕ

+++

ИНТЕРВЈУ ЕПИСKОП РАШKО-ПРИЗРЕНСKИ АРТЕМИЈЕ ВО ЕГЗИЛ

СПЦ не ги почитува каноните, за МПЦ само автономија

На СПЦ и забележавме за отстапување од почитувањето на светите канони, оддалечување од учењето на светите отци, нарушување на светото предание, воведување новини во богослужбата, а пред сè за заедничката молитва со еретиците…, вели владиката кого СПЦ го расчини и е обвинет за проневера на милион евра

Политички причини и мои верски убедувања стојат зад подигнувањето на обвинението зад мене од страна на обвинителството за наводната проневера на милион евра. Тие, како и претходните обвинувања за раскол, поради што СПЦ не отстрани од Kосово и Метохија без какво и да е судење и пресуда, се неосновани. Верниот народ сега тоа с` повеќе го согледува и ни се придружува, вели во интервјуто за „Дневник“ поранешниот рашко-призренски епископ Артемије. Тој и неговите приврзаници сега дејствуваат во полуилегални услови, односно во катакомби како што самите велат. Епископот во егзил Артемије, кој дејствува на територијата на Србија, во интервјуто направено преку електронски пат, наведува дека токму СПЦ е таа која отстапила од каноните и од православното учење.

Што е вистината за наводно претплатената санација на манастирите, која се правеше пред четири години, има ли и други мотиви за ова обвинение?

– Јас бев епископ на Рашко-призренската епархија (значи на Kосово и Метохија и на Рашката област) деветнаесет години. Сите што го следеа распадот на поранешната Југославија знаат какви беа тие години и што с` пропати народ во сите краишта на таа поранешна држава, а посебно на Kосово и Метохија.

Kако епархиски архијереј се грижев за црквата и за својот народ во согласност со каноните и со Уставот на СПЦ. Не беше лесно. Во 1999 година на Kосово и Метохија дојде меѓународната заедница во лицето на УНМИK и на KФОР врз основа на Резолуцијата на СБ на ОН со задача да осигурат мирен и безбеден живот на сите. За жал, таа мисија не успеа. Под нивната „грижа и заштита“ од Kосово и Метохија се протерани 250.000 мои верници, значи, српски народ. Убиени се над илјада Срби, запалени и уништени стотици села и десетици илјади српски куќи и над 150 цркви и манастири.

Се грижев и се борев за опстанок на мојот народ на тие свети косовско-метохиски простори, настојував во мојата моќ каде што тоа е можно да се обноват урнатите светилишта. По едностраното и незаконско прогласување на независноста на Kосово (од Србија) и признавање на таа независност од некои држави (САД, членките на ЕУ) бев непомирлив борец и противник на таквиот насилен чин. И тоа отворено го покажував. Таквата моја работа не им се допаѓаше на моќниците на Америка, ЕУ, па и Белград. И почна хајка против нас, најпрвин преку медиуми, а потоа и преку врвот на СПЦ. Насилно, неканонски и противуставно, без суд и пресуда, без права и можност на одбрана, отстранет сум од тронот на Епархијата и буквално протеран од Kосово и Метохија. За тој прогон да се прикаже во јавноста како оправдан и легитимен, се најде изговорот во наводните финансиски малверзации, кои и се наведуваат во обвинението. Главната причина, пак, беше и е прогон од политички причини (борба за Kосово) и од верски убедувања (борба против екуменизмот) бидејќи, меѓу другото, останав непоколеблив борец против ересот на екуменизмот кој, за жал, длабоко се вкорени во сите помесни православни цркви. Тоа, накусо, е вистина за т.н. случај на владика Артемије.

Веќе неколку години сте епископ во егзил, СПЦ Ве расчини и сега имате статус на обичен монах. Ве обвинуваат за раскол. Што конкретно ~ забележувате на СПЦ?

– Kажав дека нашето отстранување е направено без судски процес и пресуда, некаконски и противуставно. Ние тоа не го прифативме. Останавме и натаму што бевме – епископ рашко-призренски, но прогонет (во егзил). Голем број монаси од нашата епархија тргнаа доброволно по нас и зад нас во прогонство. Голем број од православниот народ, сфаќајќи ја суштината на проблемот, дојде кај нас. Така никнаа катакомби во разните места во Србија (веќе ги има 25 на број). Ние со нашето монаштво во разните места во Србија не се одвоивме од СПЦ, во ништо не отстапивме од учењето на светите апостоли и светите отци на православната црква, ништо ново не воведовме ниту во учењето ниту во праксата. Затоа тие обвиненија за раскол се неосновани.

Што ние ~ забележуваме на официјалната СПЦ? Многу. С` се сведува на отстапување од почитувањето на светите канони, оддалечување од учењето на светите отци, нарушување на светото предание, воведување новини во богослужбата, а пред с` заедничка молитва со еретиците (паписти и други), што с` се сведува на еден единствен збор: екуменизам. Тоа верниот народ го согледува, чувствува и се бори против тоа заедно со нас. Што повеќе официјалната СПЦ тоне во калта на екуменистичиот ерес, така с` повеќе народот нам ни приоѓа, како во земјата така и во дијаспората во светот.

Во што е, според Вас, главниот проблем на „ересот на екуменизмот“

– Екуменизмот е, според зборовите на преподобниот Јустин Ќелиски – сеерес бидејќи настојува да ги обедини сите спротивности: вистина и лага, добро и зло, господ и ѓавол, црква божја со безбројните ереси, собрани во таканаречениот светски сојуз на црквите. Тоа, накусо кажано, е – отстапување од симболот на верата во кој ние православните исповедаме вера во една, света, саборна и апостолска црква. А екуменистите не веруваат во една, туку во многу цркви, што е рамно на негирање на самата црква, како што многубоштво е негирање на вербата во Бога.

Kако сега дејствувате, колку и какви објекти имате, колкаво монаштво, свештеници, верници?

– За тоа што Ве интересира, статистика немаме. Рековме дека имаме околу 25 катакомби во кои живеат и богослужат нашите монаси. С` почна со богослужењето како во првите векови на христијанството, по подрумите, гаражите, приспособени простории во куќите и во објектите, кои нам ни ги понуди нашиот народ. Некој ни подари, некој ни даде на користење без надомест, нешто изнајмивме. Сега веќе имаме седум новоподигнати цркви (од кои три се дрвени куќички) и нови конаци за сместување на монаштвото. С` е изградено со прилозите на верниците и со нивната работа. Со нас имаме 80 монаси и околу 40 монахињи, што вкупно претставува 120 монашки лица. Тој број спонтано, но постојано расте. Свештеници немаме многу бидејќи немаме класични парохии. Нив ги има 4-5. А верници? Само на Господ му е познато. Според нас, неколку илјади, кои редовно ги посетуваат нашите богослужби, а многу повеќе оние што н` поддржуваат интимно. Слава му на Бога.

СПЦ с` уште не се согласува со тоа Македонска православна црква да добие статус на автокефална. Kако гледате на овој проблем?

– Kако на класичен раскол.

Дали сметате дека овој црковен спор би можел да се реши во догледно време со оваа гарнитура на владици во врвот на СПЦ?

– Тоа зависи од другата страна, од т.н. МПЦ. Ако прифатат и се вратат на Нишкиот договор, спорот ќе престане и ќе биде обновено канонското единство со тоа што црквата во Македонија ќе биде автономна и како таква во рамките на СПЦ, како и пред расколот. Ако тоа не се случи, ќе остане сегашна состојба, без оглед на тоа која гарнитура на владици е во врвот на Српската православна црква.

Kаде, според Вас, е излезното решение од овој проблем. СПЦ стои на позиции на т.н. Нишки договор и давање само автономен статус на православната црква во Македонија, а што на втората страна не ~ е прифатливо?

– Излезот од оваа состојба е само еден: покајување на т.н. МПЦ и враќање во канонски поредок. „Автономија“, малку ли е? И зошто тоа е „неприфатливо“? Нишкиот договор тоа го предвидува, а тоа го прифатија и го потпишаа и епископите од Македонија. Подоцна, (сигурно под притисокот на државните власти) ги повлекоа своите потписи и, еве, со години истрајуваат во барањето да добијат автокефалност. Тоа, според мене, нема да се случи. Црквата не се формира и не се поведува по државните граници.

И физички напади врз мене

Kако се однесуваат државните власти кон Вас и кон Вашите следбеници?

– Условите се како на прогонети. Првите чекори беа тешки. Имаше обиди, дури и физички напади нашите богослужби да се попречуваат. Не од страна на државата, туку од официјалната СПЦ (од локалните свештеници). Имаше напади, клевети (тоа ги има и натаму преку медиуми, печатени и електронски). Ние некогаш одговараме, а почесто не. Од страна на државата, по оние почетни притисоци за нашето отстранување и прогонување, некои проблеми немаме, освен овој судски процес, и тоа по барање на официјалната црква.

Бранко Ѓорѓевски